فرانسوا اوگوست رنه رودن

در سال ۱۸۵۷، رودن برای ورود به مدرسه هنرهای زیبای پاریس، مدلی گِلی از یک پیکره ارائه داد، اما موفق نشد و دو درخواست بعدی او نیز رد شد. با توجه به اینکه شرایط پذیرش در این مؤسسه چندان سخت‌گیرانه نبود، این رد شدن‌ها ضربه‌ای قابل توجه برای او محسوب می‌شد. ناتوانی رودن در ورود به این مدرسه احتمالاً به سلیقه نئوکلاسیک داوران مربوط بود، در حالی که او در سبک پیکرتراشی سبک و ظریف قرن هجدهم آموزش دیده بود. رودن پس از ترک پتی اکول در سال ۱۸۵۷، برای تأمین معاش، نزدیک به دو دهه به‌عنوان صنعتگر و تزئین‌کار فعالیت کرد و به ساخت اشیای تزئینی و آرایه‌های معماری پرداخت.
از نظر هنری، رودن توانایی منحصربه‌فردی در شکل‌دهی به سطوحی پیچیده، پرتنش و عمیق در گل داشت. بسیاری از برجسته‌ترین آثار او در زمان حیاتش به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفتند، زیرا با سنت‌های رایج پیکرتراشی فیگوراتیو که اغلب تزئینی، بودند در تضاد قرار داشتند. اصیل‌ترین آثار رودن از موضوعات سنتی اسطوره‌ای و تمثیلی فاصله گرفتند، بدن انسان را با واقع‌گرایی به تصویر کشیدند و بر فردیت و ویژگی‌های جسمانی تأکید کردند. او نسبت به جنجال‌های پیرامون آثارش آگاه بود، اما از تغییر سبک خود سر باز زد. با این حال، آثار بعدی او به‌تدریج حمایت دولت و جامعه هنری را جلب کردند.
شهرت رودن از واقع‌گرایی شگفت‌انگیز نخستین پیکره مهم وی که از سفر او به ایتالیا در سال ۱۸۷۵ الهام گرفته بود، تا یادبودهای غیرمتعارفی که بعدها سفارش آن‌ها را پذیرفت، پیوسته افزایش یافت؛ به‌گونه‌ای که به برجسته‌ترین پیکرتراش فرانسه در زمان خود تبدیل شد. تا سال ۱۹۰۰، او هنرمندی با شهرت جهانی بود. مجموعه‌داران ثروتمند پس از نمایش آثارش در نمایشگاه جهانی خواهان آثار او شدند و او با طیفی از روشنفکران و هنرمندان برجسته معاشرت داشت. از شاگردان او می‌توان به آنتوان بوردل، کامی کلودل، کنستانتین برانکوشی و شارل دسپیو اشاره کرد. رودن در آخرین سال زندگی خود و همسرش، با همراه دیرینش، رز بورِه، ازدواج کرد. پس از مرگ او در سال ۱۹۱۷، محبوبیت آثارش برای مدتی کاهش یافت، اما طی چند دهه، جایگاه و میراث هنری‌اش تثبیت شد. رودن همچنان یکی از معدود پیکرتراشانی است که نامش فراتر از جامعه هنرهای تجسمی نیز شناخته شده است.