وودز دیوی؛ نجوای تعادل در کالبد سنگ

امضای هنری وودز دیوی در «تعادل غیرممکن» آثارش نهفته است. او سنگ‌های سنگین، خشن و عظیم را که از سواحل و رودخانه‌ها انتخاب شده‌اند، به گونه‌ای روی هم قرار می‌دهد که گویی در فضا معلق‌اند یا مانند ابری سبک در حال حرکت هستند. این تضاد میان صلابتِ سنگ و سیالیتِ فرم، مخاطب را به چالش می‌کشد؛ گویی سنگ‌ها در دستان او وزن خود را از دست داده‌اند.
مجسمه‌های او، با وجود وزن فیزیکی بسیار زیاد، نوعی آرامش ذن‌گونه (Zen-like) را القا می‌کنند. آن‌ها نه تنها فضا را اشغال می‌کنند، بلکه به آن نظم و معنایی شاعرانه می‌بخشند. در دنیای هنر معاصر، وودز دیوی راهی متفاوت را برگزیده است. او معتقد است که طبیعت خود بهترین هنرمند است؛ از این رو، در فرآیند خلق اثر، کمترین تغییر را در ظاهر سنگ‌ها ایجاد می‌کند. او نه سنگی را می‌تراشد و نه صیقل می‌دهد؛ بلکه هنر او در «یافتن» قطعات مناسب و ایجاد یک دیالوگ بصری میان آن‌هاست. او با استفاده از ساختارهای داخلی پنهان، سنگ‌ها را در وضعیت‌هایی قرار می‌دهد که در حالت عادی پایدار به نظر نمی‌رسند. این «ابهام در پایداری»، کشش بصری فوق‌العاده‌ای به آثار او، به‌ویژه در مجموعه مشهور Cantamar، بخشیده است.
اآثار وودز دیوی به ما یادآوری می‌کند که هنر لزوماً به معنای تخریب و بازسازی متریال نیست، بلکه گاهی بازتعریف و چیدمان دوباره‌ی عناصری است که طبیعت در طول میلیون‌ها سال صیقل داده است. تماشای آثار او، تجربه‌ای از سکون و حرکت همزمان است. او سنگ را از بند زمین رها کرده و به آن بالِ پرواز می‌دهد؛ پیوندی میان ماده‌ی سخت و روحِ سیال که هر بیننده‌ای را به تحسین و تامل وا می‌دارد. 

منبع عکس ها: مجله هنرهای تجسمی